Rozdział 9

Przepraszam kochane, że tyle czekałyście. Ojciec zepsul mi laptopa ;P I był w naprawie. Ponadto miałam troche zajęć ostatnio. Ale proszę - rozdział 9 :D

Nie zwracając uwagi na Zayna włożyłam telefon do kieszeni i zaczęłam opuszczac pokój w którym miałam tańczyć. Zayn obserwował każdy mój ruch, przyglądał mi sie z dziwnym uśmieszkiem. Zdawało mi sie że nie dziwi go to że idę, pewnie podsłuchiwał moją rozmowę ze Stevem.
- Muszę iść Zayn - wydukałam i zaczęłam iść w stronę drzwi. Były zamknięte. Stałam naprzeciwko nich nie wiedząc co mam zrobić.
- Miałaś już iść - ten jego drwiący ton, był taki seksowny
- Owszem, ale jakiś palant zamkną drzwi...
- Palant? Pożałujesz tego określenia - rzucił się na mnie, przywarł swoim ciałem do mojego.
- Zayn! Ja naprawde muszę iść, zostaw mnie.
I nagle przestał. Staną obok mnie.
- Dam ci nauczkę kiedy indziej - wyszeptał do mojego ucha takim tonem że ogarnęło mnie pożądanie. Wyszłam z pokoju, a następnie również z jego mieszkania. Szłam przez chwile rozmyślając...

                        ***
Otworzyłam drzwi do mieszkania. Steve siedział w kuchni, jadł kolacje i chyba mnie nie zauważył. Przekroczyłam próg kuchni.
- Cześć skarbie - powiedziałam promiennie.
- Hej Tallie, gdzie byłaś? I z kim? - zawsze był o mnie zazdrosny. Chociaż trzeba przyznać że w tym przypadku jego zazdrość była jak najbardziej na miejscu.
- Byłam z Sarą na zakupach... - nie umiałam kłamać
- Dlaczego mi to robisz Tallie? Powiedz mi prawde, wiem że teraz kłamiesz. - jego twarz spoważniała.
- Zayn ja... - urwałam. Kurwa, czy ja powiedziałam do niego Zayn?!
- Zayn!? Jaki kurwa Zayn?! - wkurzyłam go i wcale się nie dziwie.
- Steve, przepraszam ja...ja nie wiem czemu...nie wiem naprawde...
- Nie wiesz?! Ty suko, zdradziłaś mnie - jego ręka walnęła w mój policzek z takim impetem że myślałam że moja skóra płonie.
- Steve, nie zrobiłam tego - tłumaczyłam się, ale on nie słuchał.
- Chodź do twojego pokoju - usłyszał zapewne zbliżającą się Katy.
Pociągną mnie za rękę. Byliśmy już w moim pokoju. Miotał sie po całym jego wnętrzu. Uklękną i podniósł z podłogi jakąś karteczke.
- Więc tak mnie nie zdradzasz?! To co to niby kurwa jest?! - krzykną pokazując mi karteczkę, tą od Zayna w której pisał jak mam się ubrać na nasze spotkanie.
Nie wytrzymałam, łzy zaczęły mi płynąć kaskadami.
- To skomplikowane - broniłam się. Wcale nie kłamałam, bo moja znajomość z Zaynem była skomplikowana.
- Skomplikowane, ty mnie po prostu zdradziłaś! - wrzasną, a ja nie wytrzymałam i wybiegłam z pokoju. Szybko znalazłam sie przy drzwiach wejściowych. Wybiegłam na zewnątrz. Nie miałam pojęcia dokąd pobiec. Gnałam wzdłuż chodnika, nagle usłyszałam klakson. Obejrzałam się za siebie i zobaczyłam jakiś dwóch obleśnych gości. Zatrzymali się tuż obok mnie.
- Hej kicia, czemu płaczesz? Może cię pocieszyć? - powiedział jeden z nich. Facet koło czterdziestki z obszernym zarostem.
- Spierdalaj - krzyknęłam mu w twarz. Wysiadł z samochodu. Podszedł do mnie a ja zrobiłam kilka kroków w tył. Zbliżył sie jeszcze bardziej, a ja chciałam sie cofnąć. Niestety moje plecy opierały się już o czyjś żywopłot, co oznaczało że nici z cofnięcia się. Facet zaczą mnie gładzić po policzku, więc nie zastanawiając się sprzedałam mu kopniaka w krocze. Zgiął sie z bólu, na moje nieszczęcie z auta wyszedł drugi gość. Troche młodszy, cholernie się bałam.
- Niegrzeczna z ciebie dziewczynka, no to teraz się zabawimy. - zaśmiał sie młodszy. Zaczął ściagac mi mohe spodnie, moje figi wylądowały gdzieś obok. Już prawie się we mnie wbił, lecz nagle usłyszałam że ktoś podbiega. Jeden z moich oprawców został ostro zlany, a zaraz potem drugi. Podniosłam niepewnie głowę, aby zobaczyć komu zawdzięczam mój ratunek - to był Zayn. Obserwował mnie zatroskanym wzrokiem, ale z lekkim uśmieszkiem. Szybko uświadomiłam sobie że jeden z tych zboków obnażył mnie od pasa w dół. Zaczęłam chować swoją kobiecość i błądzić wzrokiem w poszukiwaniu moich spodni.
- Tego szukasz? - powiedział ukazując mi części garderoby których mi brakowało.
- Tak Zayn, daj mi je - krzyknęłam.
- Chyba będziesz musiała tutaj po nie przyjść - powiedział. I znów na jego twarzy zagościł ten szyderczy uśmieszek.
Raz się żyje - pomyślałam. Wstałam spod żywopłotu z pewną siebie miną i przyjęłam od niego moje ciuchy. Nie ukrywał zadowolenia.
- No Tallie, jednak zrobiłaś dla mnie pokaz - zaśmiał się.
Ubrałam się i zaczęłam iść w stronę w którą wcześniej biegłam. Znów usłyszałam klakson.
- A ty dokąd? - zapytał
- Nie wiem, gdziekolwiek - odparłam
- Możesz wpaść do mnie będę zaszczycony...
- Nie chce się z tobą kłócić Zayn. Nigdzie z tobą nie pojadę. Jestem ci bardzo wdzięczna za ratunek, ale myślę że "dzięki" w zupełności wystarczy.
- To źle myślisz Tallie, mnie dzięki raczej nie zadowala. - powiedział wskazując na otwarte drzwi w swoim samochodzie.
- Pójdę do hotelu
- Nie pójdziesz! Nie ma mowy
- Pójdę!
- To pozwól mi chociaż się odwieźć.
- Ok, odwieźć mnie możesz. - odparłam
Wsiadłam do samochodu. Zayn złapał mnie za rękę.
- Dlaczego byłaś o tej porze na zewnątrz Tallie? - zapytał.
- Ponieważ panie Malik, jestem już dorosła, a pan nie jest moim tatusiem. - co go to niby obchodzi?
- Ok Tallie i tak dowiem się co się stało.
- Powodzenia - prychnęłam
Jechaliśmy już dosyć długo, znałam tę droge. Wcale nie prowadziła do hotelu.
- Wcale nie wieziesz mnie do hotelu prawda? - zapytałam
- Zgadłaś Tallie - zaśmiał się seksownie.

Rozdział 8

Siedziałam na łóżku wpatrzona w wyświetlacz telefonu, nie dowierzając co Zayn mi przed chwilą napisał. Przecież ja planowałam spławienie go w myślach, tylko ja wiem o czym myślę. Chyba że jestem w jakimś filmie Science Fiction i Zayn jako główny bohater opanował umiejętność czytania w myślach. Ale to było raczej niemożliwe. Bałam się go, z każdą chwilą coraz bardziej, ale nie miałam wyboru. Zgodziłam się na ten taniec, więc musiałam iść. Choćby to było straszliwie upokarzające, zrobię to. Poszłam się przebrać do łazienki. Ubrałam się w czarne szorty i luźny top, włosy rozczesałam i pozostawiłam rozpuszczone. Nie miałam zamiaru brać tej cholernej bielizny ani sukienek za niebotyczną cenę. Wyszłam z domu i zaczęłam zmierzać w stroną mieszkania Zayna. Było już naprawdę ciemno i trochę przerażająco. Usłyszałam klakson czyjegoś auta, odwróciłam się, za kierownicą ujrzałam GO. Wyglądał perfekcyjnie jak zwykle, włosy miał w nieładzie, to wyglądało tak cholernie seksownie. Patrzył na mnie tymi swoimi cudownymi oczami z uśmiechem na twarzy.

- Witaj Tallie, widzę że bardzo niegrzeczna z ciebie dziewczynka – przywitał mnie tymi jakże dziwnymi słowami.

- Co?! - zapytałam zdezorientowana

- Nie założyłaś sukienki ode mnie – powiedział spokojnym tonem

- Tak Zayn nie założyłam i jeśli chcesz wiedzieć bielizny od ciebie też nie założyłam.

- No cóż, będziesz zmuszona tańczyć nago – powiedział niestety bardzo poważnym tonem, wcale nie żartował.

Popatrzyłam na niego dziwnym wzrokiem, nic nie mówiąc, ale bałam się że naprawdę będę musiała tak tańczyć. Wsiadłam do jego auta, mając nadzieję że i ta podróż przebiegnie w ciszy. Myliłam się.

- Nie spodziewałem się tego po tobie – zaczął mówić a ja nie miałam pojęcia o co chodzi – jesteś zupełnie inna niż wszystkie.

- Lubisz powtarzać te słowa, prawda? - zapytałam pogardą

Nie odpowiedział ani słowem, szybko zmienił temat.

- Wiesz Tallie, ja nie pracuję – powiedział cichymi poważnym głosem

- Dlaczego mi to teraz mówisz? - zapytałam nie ukrywając zdziwienia. Przecież nie pytałam go o to teraz

- Bo pytałaś się mnie jakiś czas temu, czasem człowiek nie chce być już taki tajemniczy.

Tak, wreszcie zaczął gadać. Może odpowie mi w końcu na moje pozostałe pytania, ale zaraz, on nie pracuje? To skąd niby ma tyle kasy?

- Zayn, nie chce zabrzmieć chamsko, ale skąd masz tyle kasy skoro jesteś bezrobotny? - zapytałam z pewnością siebie w głosie.

- Dostałem spadek po moim ojcu milionerze – jak cudownie, że wreszcie zaczął ze mną rozmawiać. Nie ma już tych głupich, bezsensownych tajemnic. Świetnie nam się rozmawiało, prawie zapomniałam o tym że muszę dla niego zatańczyć. Prawie, bo właśnie sobie o tym przypomniałam.

Byliśmy na miejscu, w wielkim mieszkaniu Zayna, syna milionera. Jak cudownie było coś o nim wiedzieć. Zayn zaprowadził mnie do salonu, sam wszedł do jakiegoś pomieszczenia. Zapewne był to jego pokój. Miałam chwilę czasu dla siebie, więc znów pochłonęły mnie myśli o tym, co ja tu w ogóle robię... Nigdy przed nikim nie tańczyłam, szczególnie przed gościem którego poznałam kilka dni temu. Zayn wyszedł z pomieszczenia, do którego wcześniej wszedł.

- Jesteś gotowa maleńka? - zapytał z seksownym uśmieszkiem na twarzy

Pokręciłam głową na tak i poczułam jak spinają się moje mięśnie. Wcale nie chciałam iść do tego strasznego czerwonego pokoju. Tallie, nie możesz tego zrobić, nie jesteś taka – krzyczało moje sumienie. Nie miałam jednak wyjścia, musiałam to zrobić.

- Chodź ze mną – powiedział Zayn łapiąc mnie za rękę. Prowadził mnie przez kilka sekund. Po chwili byliśmy już w czerwonym pomieszczeniu z futrzastą tapetą. Zayn usiadł na wielkiej kanapie, która śmiało pomieściłaby pięciu Zaynów i czekał na mój pokaz.

Stałam na " scenie " straszliwie zestresowana. Wszystkie emocje zaczęły we mnie buzować. Wszystko co czułam, miałam ochotę w tej chwili wykrzyczeć, ale nie zrobiłam tego – zbyt bardzo bałam się bruneta mierzącego mnie wzrokiem. Stałam tak cała spięta. Widocznie Zayn zauważył mój stres i to że nie mam zamiaru tańczyć. Wstał z kanapy, ale nie był wkurzony. Wyglądał na zatroskanego, podszedł do mnie i złapał za ręce. Przysunął się do mnie. Jego twarz była niebezpiecznie blisko mojej. Jego język szybko przedostał się pomiędzy moje wargi. Byłam zszokowana tym co się przed chwilą stało, a on dalej mnie całował. Chciałam to przerwać, chociaż nie ukrywam że mi się podobało. Zayn tak cudownie całował, ale ja miałam chłopaka, a Zayn był, można powiedzieć nieznajomym. Nieznajomym zmuszającym mnie do bycia jego osobistą dziwką.

- Tallie – powiedział Zayn zadyszanym głosem, kiedy na chwilę oderwał swoje usta od moich. - Nie musisz tego robić, możemy zacząć od czegoś przyjemniejszego ...

Nie wiedziałam co miał na myśli, a może i wiedziałam. Przyparł mnie do drzwi czerwonego pomieszczenia i powtórnie zaczął całować. Bardziej zachłannie niż wtedy. Palce wplótł w moje włosy, jego ręka wylądowała na moim rozporku. Rozpiął go i zaczął powoli ściągać moje szorty. Mocno trzymałam go za tors aby nie upaść. Ciągle mnie całował, teraz w szyję. Poczułam wibracje mojego telefonu.

- Halo – powiedziałam odpychając od siebie Zayna

- Cześć skarbie, dzwonię żeby ci powiedzieć że jestem w Bradford. Czekam na ciebie w twoim mieszkaniu, mam dla ciebie niespodziankę. Mam nadzieję że wkrótce się pojawisz. - O Mój Boże to Steve, a ja jestem u NIEGO.

Rozdział 7

Witajcie :D Bardzo cieszy mnie to, że coraz więcej osób wchodzi na mojego bloga. Jednak zauważyłam że jest na nim coraz mniej komentarzy... Bardzo ucieszyło by mnie gdyby każdy czytający moje FanFiction, zostawiał po sobie ślad. Każdy autor chce wiedzieć co inni myślą na temat jego dzieła, więc nie krępujcie się i piszcie co sądzicie o poszczególnych rozdziałach w komentarzach ;P Z góry dziękuję i zapraszam na rozdział 7 ;)

 

Wstałam z łóżka wcześniej niż zwykle. Oprócz głupiego tańca u Zayna nie miałam żadnych planów więc postanowiłam pójść na zakupy. Szybko zjadłam śniadanie i ubrałam sie w szorty i koszulę . Wyszłam z domu jeszcze przed obudzeniem się Katy, więc nie musiałam odpowiadać na miliony pytań. Na szczęście centrum handlowe miałam bardzo blisko domu, więc nie szłam do niego zbyt długo. Weszłam do mojego ulubionego butiku z niedrogimi ubraniami. Nie byłam zbyt bogata, więc nie mogłam sobie pozwolić na drogie sklepy, ale ten w zupełności mi wystarczał. Właśnie byłam w trakcie oglądania ubrań kiedy usłyszałam znajomy głos.

- W której jest przebieralni?

- W trzeciej od lewej proszę pana, czy coś się stało? - zapytała zdezorientowana sprzedawczyni

- Nic się nie stało – wydukał znajomy głos

Przestałam słuchać tej rozmowy, po prostu zaczęłam przymierzać kolejne ubrania. Drzwi od mojej przebieralni zaczęły się otwierać, a ja zdążyłam tylko powiedzieć " zajęte ", bo osoba otwierająca je, momentalnie znalazła się w środku. Odwróciłam się niepewnie i doznałam szoku – to Zayn.

- Co ty tu do cholery robisz? - zapytał straszliwie zdenerwowany

- Dziwne Zayn, ale miałam cię zapytać o to samo – mam nadzieję że zabrzmiałam zołzowato, bo właśnie o taki efekt mi chodziło.

- Nie pozwolę na to Tallie, nie będziesz się ubierała w takich sklepach – co? Masz jakieś wonty do mojego ulubionego butiku frajerze? - miałam mu to powiedzieć ale w ostatniej chwili ugryzłam się w język.

- To mój ulubiony sklep Zayn, bardzo mi się tu podoba

- Nie ważne, chodź ze mną, zaprowadzę cię gdzieś.

Wyszliśmy ze sklepu, przeszliśmy pieszo kilka przecznic, a następnie weszliśmy do jakiegoś francuskiego butiku. Ceny były niebotyczne. Nie mogłam uwierzyć że można tyle kasy wydać na ubranie. Jedna bluzka kosztowała więcej niż moja pensja za jeden koncert.

- Co ty masz z tym rozkazywaniem Zayn? - te słowa same wyskoczyły mi z ust

- Wiesz Tallie, lubię mieć wszystko pod kontrolą – zaczął. Lubię kiedy kobiety ubierają się i zachowują tak jak chcę. - powiedział poważnym tonem, a mnie zatkało

- Nie myśl sobie że jesteś panem świata, bo to żałosne – kontynuowałam serię nieprzemyślanych chamskich wypowiedzi.

- Ostre zagranie Williams – na jego twarzy pojawił się piękny młodzieńczy uśmiech

Zdjął z wieszaków kilka bardzo drogich sukienek w rozmiarze S ( moim rozmiarze ) i nie pytając mnie o zdanie podszedł do kasy. Zapłacił, złapał mnie za rękę i wyszliśmy z butiku.

Pod drzwiami wręczył mi torbę z sukienkami, które przed chwilą kupił. Nie chciałam jej przyjąć.

- Nie wezmę tego Zayn – powiedziałam w stu procentach pewna tych słów

- Weźmiesz Tallie, musisz wyglądać pięknie na naszych spotkaniach... - to był cios poniżej pasa. Że niby co, normalnie wyglądam brzydko? Byłam wkurzona, ale nic nie powiedziałam. Byłam zbyt nieśmiała, zważając na to że już i tak wystarczająco zebrałam się na odwagę mówiąc dwie wcześniejsze, chamskie wypowiedzi. Chciałam uciec, ale wiedziałam że i tak mnie za chwilę dogoni. Nie było sensu.

- Zayn wezmę te sukienki, tylko zawieź mnie już do domu. - pokiwał głową potakująco i zaprowadził mnie do swojego auta.

Odwiózł mnie do domu nic nie mówiąc. Czułam się dziwnie w tej niezręcznej ciszy, ale nie przerywałam jej. Byliśmy na miejscu. Wysiadłam bez żadnego problemu, nawet nie patrząc na Zayna i momentalnie znalazłam się w środku.

- Tallie, co to jest? - usłyszałam pytający głos zdenerwowanej Katy.

Podeszłam do kuchni, gdyż tam znajdowała się moja współlokatorka i zapytałam zdezorientowana:

- Co?

- To Tallie... - popatrzyła na mnie wkurzona, ukazując mi paczkę z seksowną bielizną. O kurwa, Zayn to przysłał.

- Dlaczego otwierasz moje paczki Katy, nie masz prawa.

- Mam prawo, od kiedy tak dziwnie się zachowujesz Tallie. Gdzie ciągle wychodzisz? I kim jest ten Zayn, bo jakoś nie wierzę że nic cie z nim nie łączy.

- To nie twoja sprawa Katy i wcale nie miałaś prawa tego otwierać, mimo wszystko. - byłam naprawdę zła. Chętnie bym jej w tej chwili przywaliła, ale zaraz...seksowna bielizna?? Od Zayna?

Ciekawe po co, przecież ja miałam dla niego tańczyć. Nagle wszystko do mnie dotarło, dziwny czerwony pokój, rura. Miałam rację, ja mam być jego osobistą dziwką!!! O nie Zayn, tak to nie będzie. Co z niego za człowiek, pojebany, niewyżyty seksualnie palant. Co ja teraz zrobię? Nie pójdę tam to pewne. Obmyślałam w mojej głowie plan, ale żaden nie pasował. On mi po prostu nie odpuści, muszę mu zatańczyć, chociaż wolałabym chyba umrzeć. Choroba..., choroba to dobry pomysł. Kiedy mu napiszę że jestem chor, to mi odpuści – pomyślałam. Szybko wyjęłam telefon i już miałam pisać SMS'a, kiedy zobaczyłam że mam jedną nieodebraną wiadomość od Malika. Musiałam nie słyszeć jak przyszła. Serce stanęło mi w gardle kiedy przeczytałam na wyświetlaczu literki. Kilka literek układających się w słowa : " Nawet o tym nie myśl! ". Zayn skąd wiesz że chciałam cię spławić?! - pomyślałam...

Rozdział 6

Ciągle nic nie mówił, patrzył się tylko na mnie tajemniczymi oczami. Chciałam wiedzieć o czym teraz myśli. Cała w środku buzowałam, a jeśli wczorajszej nocy coś się wydarzyło? Nie wybaczyłabym sobie tego, mam chłopaka, bardzo go kocham. W mojej głowie jak echo odbiły się słowa Zayna "wiem że wkrótce ten chłopak już nie będzie stał na naszej drodze. Jesteś mądrą dziewczyną". Ciągle nie miałam pojęcia co oznaczało to zdanie. Cały ten Zayn Malik to jedna wielka tajemnica.

- Powiedz coś, Zayn, naprawdę muszę to wiedzieć – błagałam o jedno słowo, błagałam o to aby powiedział co się stało tamtej nocy

- Nie Tallie, nic się między nami nie wydarzyło tamtej nocy. - oświadczył, a mi kamień spadł z serca

- To super Zayn, ale czegoś tu nie rozumiem – zaczęłam – dlaczego miałeś taki wyraz twarzy?

- Jaki wyraz twarzy Tallie? - zapytał poważnym tonem, trochę jakby znudzonym głosem

- Taki, jakbyś miał mi przekazać najstraszniejszą nowinę świata – wytłumaczyłam

- Nie rozumiem o czym mówisz – odwrócił twarz, jakby zawstydzony. O co mu chodzi? Niby powiedział, że nic się między nami nie wydarzyło, ale jakoś mu nie wierzyłam. Stał naprzeciwko mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Nie wiedziałam co mam powiedzieć, co mam zrobić. Wstałam i podeszłam do drzwi, miałam już pociągnąć za klamkę, ale postanowiłam wrócić na moje poprzednie miejsce. Chciałam zadać Zaynowi jeszcze jedno pytanie które od dawna cisnęło mi się na usta.

- Zayn, skoro nic między nami się nie wydarzyło, to po co mnie tu zabrałeś?

Popatrzył na mnie, jakby zaskoczony moim pytaniem – nie rozumiem o co znowu chodzi...

- Jeśli myślisz że zabrałem cię do domu tylko po to żeby cię przelecieć to się mylisz. Mam co do ciebie inne plany, ale nie zdołałem ci ich wczoraj wyjawić, ponieważ byłaś bardzo zmęczona – odpowiedział na moje pytanie, w ogóle nie zastanawiając się nad odpowiedział. Powiedział to tak płynnie, jakby nauczył się tego na pamięć.

- To może zechcesz mi je dzisiaj wyjawić? - zapytałam naśladując jego wcześniejszy formalny głos

- Dobrze Tallie,wyjawię ci je, ale po śniadaniu– powiedział z seksownym uśmiechem na twarzy, ależ on był przystojny.

Zeszliśmy po schodach na dół do kuchni. Nie miałam na nic ochoty, ale Zayn lubił się rządzić i raczej i tak kazałby mi coś zjeść. Więc wolałam się już nie spierać. Poprosiłam go o przyrządzenie dla mnie jajecznicy, zrobił to błyskawicznie i już po chwili siedzieliśmy na przeciwko siebie.

- No Zayn, to powiedz o co chodzi? - powiedziałam, naprawdę mnie to ciekawiło

- Po śniadaniu, Tallie – powiedział poważnym tonem. Ale z niego psychol, co to śniadanie to jakiś rytuał czy co?

Mimo wszystko poczekałam aż oboje dokończymy nasze posiłki. Zayn zmył naczynia i szybkim krokiem ruszył w moją stronę. Złapał mnie za rękę i zaczął prowadzić w stronę jakiegoś pomieszczenia. Weszliśmy do środka, pomieszczenie było wielkie. Ściany były wyłożone różową futerkową tapetą, było bardzo ciemno. Na środku pokoju stała wielka metalowa rura.

- Co to ma być Zayn? - zapytałam zdezorientowana tą całą sytuacją

- Wiem że masz mało pieniędzy na spłatę mieszkania Tallie – ciekawe skąd wiesz? - mogę ci w tym pomóc – zaoferował

- Ciekawe jak Zayn, co mam być twoją osobistą dziwką??? - zapytałam drwiąco z uwagi na rurę stojącą w pomieszczeniu

- Nie tak bym to nazwał Tallie – popatrzył na mnie błagającym spojrzeniem

- To co w takim razie miałabym tu robić? - zapytałam podenerwowana, nie chciałam tego wiedzieć

- Miałabyś mi tu tańczyć, codziennie – codziennie, powaliło?

- Zayn nie mam zamiaru być twoją " tańczącą panienką ", nie znam cię, a nawet gdybym cię znała to i tak bym tego nie zrobiła.

- Tallie, zastanów się nad tym proszę... - powiedział łapiąc mnie za rękę i przyciągając do siebie. Na moich wargach poczułam jego. Nasze języki się spotkały, a jego momentalnie zawładnął moim wnętrzem. Chciałam go odepchnąć, ale mi się nie udało. Błagałam, krzyczałam, jęczałam przez bardzo długi czas, ale ja wiedziałam na co on czekał. Czekał na to aż się zgodzę, znałam te jego zagrywki. Nie miałam zamiaru tego robić, ale co jeśli on mi zrobi krzywdę, wygląda na nieźle przypakowanego gościa.

Zaczął mocno napierać na mnie swoim ciałem, coraz mocniej mnie całująć, co chwila szeptał mi do ucha coś na kształt " i co teraz się zgodzisz? ", ale ja nie mogłam odpuścić. Nigdy w życiu nie spotkałam takiego brutala. Ponowiłam próbę wyrwania się z mocnego uścisku Zayna, jednak znów bezskutecznie. Chciałam żeby skończył, jego ręka zaczęła wędrować po moim udzie. Złapał mnie lekko za pośladek i przesunął rękę ku górze. Nie chciałam żeby dotarł do moich piersi, nie chciałam żeby dotarł gdziekolwiek, czas to skończyć! STOP! - pomyślałam i krzyknęłam.

- Zayn puść mnie, zatańczę, zatańczę dla Ciebię...jeden raz... - nie uwierzyłam we własne słowa, jak ja mogę być taka uległa. Nigdy taka nie byłam, kurwa jak ten gość mnie zmienia.

Po chwili stałam już na ziemi. Musiałam mu zadać jeszcze jedno ważne pytanie, przecież ja nic o nim nie wiedziałam.

- Wytłumacz mi jeszcze jedną rzecz – powiedziałam, a on popatrzył się na mnie zdenerwowanym wzrokiem. Chyba nie lubił takiego wypytywania. - Dlaczego kazałeś mi się ubrać właśnie tak, na nasze pierwsze spotkanie, dlaczego akurat biała sukienka i czarne buty? - musiałam wiedzieć chociaż to.

- Dowiesz się Tallie, kiedy tylko przyjdziesz mi zatańczyć wszystkiego się dowiesz. - po tych słowach zamilkłam. Wiedziałam że nic mi nie powie, a może nawet nie było żadnego powodu dla którego miałam się tak ubrać. Nic nie wiedziałam, żałowałam tylko że zgodziłam się na ten głupi taniec. Nie rozumiałam swojego zachowania, wiedziałam tylko że ten gość nie znosi odmowy.

Z moich rozmyślań wyrwał mnie głos Zayna.

- Tallie, odwiozę cię do domu – powiedział subtelnym głosem – zobaczymy się jutro w " czerwonym pokoju " - ah ten nieszczęsny czerwony pokój z futerkiem.

Nic nie odpowiedziałam, tylko ruszyłam razem z Zaynem w stronę wyjścia. Podróż minęła nam w absolutnej ciszy, przerywał ją co chwila ciężki oddech Zayna. Chciałam już być w domu... i moje marzenie się spełniło, bo już po chwili staliśmy pod moim mieszkaniem. On wysiadł z samochodu, otworzył drzwi od mojej strony. Wysiadłam z niego i pożegnaliśmy się bez słowa.

Zobaczyłam jak jego samochód omija moją kamiennice i poczułam ulgę, że na razie nie muszę go oglądać. Drzwi do mojego mieszkania były otwarte, weszłam więc do środka, a w domu oczywiście czekała na mnie ciekawska Katy. Nie miałam ochoty z nią rozmawiać, więc spławiłam ją mówiąc że boli mnie głowa. Uwierzyła mi – bardzo mnie to zdziwiło. Ułożyłam się wygodnie na łóżku i chociaż było dopiero południe, marzyłam tylko o tym żeby pójść spać. Poczułam wibracje w mojej kieszeni, wyjęłam telefon, to był SMS od Zayna. Nie interesował mnie co napisał, mimo wszystko otworzyłam wiadomość.

 

Witaj Tallie, mam nadzieję że stawisz sie jutro u mnie w domu o 21... Strój dla ciebie wysłałem kurierem i powinien dotrzeć za kilka godzin. Do zobaczenia jutro.

Oniemiałam czytając wiadomość, specjalny strój dla mnie? Kurwa Zayn, co jest z tobą nie tak?

Rozdział 5

Nie chciałam wiedzieć po co tu przyszedł. Chciałam tylko, żeby ten koleś się wreszcie ode mnie odwalił. Z drżącym głosem śpiewałam dalej, ale Brian chyba zauważył że coś się dzieję i ogłosił przerwę. Podszedł do mnie z zatroskanym wyrazem twarzy i zapytał:

- Co się dzieje Tallie, stresujesz się czymś?

- Nie, wiesz po prostu dokończmy ten koncert – zdecydowałam

Po zaśpiewaniu wszystkich zaplanowanych piosenek, zeszłam ze sceny. Szybko ruszyłam do garderoby i już przebrana udałam się do wyjścia. Robiłam wszystko żeby tylko gdzieś po drodze nie natknąć się na Zayna. Jednak na nic moje starania, bo kiedy byłam przy drzwiach wyjściowych usłyszałam jego głos, taki zmysłowy, a jednocześnie taki okropny. Miałam w stosunku do niego mieszane uczucia.

- Gdzie tak uciekasz mała, spieszysz się gdzieś? - zapytał zadziornie

- Powiedzmy że tak – odpowiedziałam, mam nadzieję że zabrzmiałam chamsko, bo tak właśnie miałam zabrzmieć

- Skoro tak się spieszysz, to może cię podwiozę. Pieszo nie dojdziesz zbyt szybko do celu. - ah ten jego głos, odpłynęłam na chwilę...

- Nie, dziękuję Zayn, dam sobie radę – odpowiedziałam, kiedy już zaszłam na ziemię

- Nalegam Tallie – zaczął – mam cię zmusić? - to była groźba???

- Chyba będziesz musiał mnie zmusić – powiedziałam, znów chamskim tonem

Nie musiałam długo czekać na rezultaty, wynikające z użycia tego tonu. Zayn podszedł do mnie, podniósł mnie do góry, a następnie przewiesił sobie przez ramię – to było strasznie dziwne uczucie.

- Zayn, puszczaj mnie! - zaczęłam krzyczeć, uderzając jego plecy pięściami z całej siły.

- Nie maleńka, nie tym razem – powiedział pożądliwym głosem, zaczęłam się bać

- Proszę Zayn. Zrobię wszystko, tylko mnie puść! - krzyczałam najgłosniej jak tylko umiałam, nie przestając okładać do pięściami

- Wszystko...? - chyba go to zaintrygowało

- Tak wszystko, tylko mnie postaw na ziemię, krew przestaje mi dopływać do mózgu!

I nagle w magiczny sposób znalazłam się na ziemi, poprawiłam swój strój, który był w tym momencie nieźle potargany i spojrzałam niepewnie na Zayna.

- Powiedziałaś: wszystko, tak? - zapytał z rozbawionym wyrazem twarzy

- Tak powiedziałam, przyznaję – wypowiedziałam te słowa niezbyt pewnie. Nie miałam pojęcia czego on może ode mnie chcieć, wyobrażałam sobie najgorsze.

- Pozwól mi się odwieźć do domu – powiedział poważnym tonem

Serio? I tylko tyle? On chce mnie odwieźć do domu? Przecież ja do domu mam pięć minut drogi! No ale dobra, może mnie zawieźć. Nie sądziłam że on jest aż taki dziwny...

- Ok Zayn, możesz mnie odwieźć – powiedziałam w stu procentach przekonana moich słów

Na jego twarzy zagościł szyderczy uśmieszek, zbliżył się do mnie i wyszeptał mi do ucha.

- Dobra dezycja...

A tak w ogóle, to co ten gość ma z tym szeptaniem do ucha? To trochę dziwne, odkąd się znamy zrobił to już chyba ze trzy razy.

Zayn otworzył mi drzwi, a ja bez żadnego problemu wsiadłam do środka. Byłam strasznie zmęczona, więc ułożyłam się wygodnie na siedzeniu, zamknęłam oczy i milczałam. Chociaż nie byłam w tym czasie w pełni rozumna, bo byłam strasznie śpiąca, to nawet ja zauważyłam że jedziemy troszeczkę za długo. Otworzyłam oczy, a przed nimi ukazał mi się zupełnie nie znany widok.

- Zayn gdzie jesteśmy? - zapytałam – Miałeś mnie zawieść do domu! - krzyknęłam nieźle poddenerwowana tą całą sytuacją

- Owszem, miałem cię zawieść do domu – potwierdził – ale nie było mowy o tym do czyjego domu mam cię zawieźć – dodał z uśmieszkiem na twarzy

- Czyli że co? Gdzie my jesteśmy? - zapytałam, naprawdę byłam śpiąca i w tej chwili mało kojarzyłam.

- Czyli, że my teraz jesteśmy w moim domu Tallie – powiedział z roześmianym wyrazem twarzy

Nie chciało mi się wierzyć w to co słyszałam, to było takie dziwne. W ogóle się tego nie spodziewałam, ale cóż, można było się domyślić że Zayn Malik nie zawiezie mnie do MOJEGO domu, bo on zawsze musi coś kombinować Bałam się myśleć co jeszcze może się stać tego wieczoru, ale jedno było pewne – na nic nie miałam ochoty!

Weszliśmy do jego mieszkania, było naprawdę wielkie. On musi być na maksa bogaty, żeby było go na to stać. Rozejrzałam się i ujrzałam wielki, złoty żyrandol na suficie. On sam musiał kosztować więcej niż ja zarabiam na koncertach. Poczułam dłoń Zayna na moim ramieniu i mechanicznie odwróciłam się w jego stronę.

- Zatańcz za mną Tallie – powiedział po chwili

- Nie Zayn, jestem naprawdę zmęczona. Nie mam na nic ochoty i nie mam pojęcia dlaczego mnie tu przywiozłeś – odpowiedziałam bez zastanowienia

Nie posłucham mnie, objął mnie w talii i po chwili kołysaliśmy się w rytm jakiegoś wolnego, naprawdę ramantycznego kawałka. Od razu pomyślałam o Stevenie, ile ja bym dała żeby teraz on ze mną tańczył. Popatrzyłam się na Zayna i zamknęłam oczy, byłam już naprawdę senna. W tym momencie urwał mi się film, musiałam zasnąć w czasie tańca.

Obudziły mnie przybłyski słońca wydostające się spod żaluzji. Otworzyłam oczy i dostrzegłam że nie leżę na swoim łóżku. Szybko przypomniałam sobie to, że Zayn mnie tu przywiózł. Rozejrzałam się po pokoju i ujrzałam Malika stojącego obok łóżka.

- Cześć Tallie – przywitał się – długo spałaś.

- Tak wiem Zayn, co się stało wczoraj – zapytałam zaniepokojona

- Zasnęłaś w czasie tańca – powiadomił mnie

Obok siebie ujrzałam swoje ubrania, czyli że ja musiałam być naga. Niepewnie spojrzałam pod pościel, całe szczęście miałam na sobie bieliznę.

- Zayn, sama się rozebrałam? - to pytanie wywołało uśmiech na jego twarzy

- Chyba żartujesz Tallie... ja cię rozebrałem – poinformował

- Czy my Zayn, robiliśmy to...? - zapytałam nie wiem czy potrzebnie czy nie, ale chciałam to wiedzieć.

Miał dziwny wyraz twarzy i nic nie powiedział. Ja musiałam to wiedzieć, ile ja bym dała żeby tamtej nocy być przytomna. A tymczasem nie miałam pojęcia co się stało i obawiałam się najgorszego.

UWAGA!

Chciałabym tylko poinformować o opóźnieniu w dodawaniu nowych postów w tym tygodniu. Jutro wyjeżdżam do Gdańska na cały tydzień i nie jestem pewna czy będę miała dostęp do internetu.Przepraszam wszystkich moich czytelników ze te problemy. Ze względu na to rozdział 5 ukaże się za tydzień, z góry dziękuję za wyrozumiałość.

Rozdział 4

Staliśmy przed drzwiami mojego mieszkania. Musiałam mu wyznać prawdę, nie mogłam przecież go oszukiwać. W mojej głowie ułożyłam sobie całą moją wypowiedź, słowo w słowo i zaczęłam tłumaczyć.

- Zayn, nie wiem jak to powiedzieć. Nie wiem co było celem naszego dzisiejszego spotkania, w ogóle nic z tego nie rozumiem. Po prostu muszę ci coś powiedzieć, coś naprawdę ważnego...

- Tallie – przerwał mi – wiem że masz chłopaka – wytrzeszczyłam oczy ze zdziwienia, niby skąd on o tym wie? - co więcej, nie przeszkadza mi to.

- Co? - moje oczy otworzyły się jeszcze szerzej – jak to ci nie przeszkadza?

- Po prostu mi nie przeszkadza, wiem że wkrótce ten chłopak już nie będzie stał na naszej drodze. Jesteś mądrą dziewczyną.

Nic nie odpowiedziałam, nie wiedziałam co zrobić i jeszcze to ostatnie zdanie " jesteś mądrą dziewczyną ", co to w ogóle znaczy? Skąd on może wiedzieć jaką ja jestem dziewczyną, nie zna mnie...

- Zayn, powiem szczerze nie rozumiem cię, ani teraz ani nigdy cię nie rozumiem – zaczęłam pewnie – Nic o tobie nie wiem...

- Dobrze Tallie, to co chcesz wiedzieć? - zapytał z uśmiechem

- Na początek może nazwisko by się przydało – chciałam być przygotowana, na rozmowę z Katy, która z pewnością czekała mnie w mieszkaniu.

- Malik – powiedział bez uczuć

- A gdzie pracujesz?

- Tego niestety nie mogę ci powiedzieć Tallie – czemu? Co jesteś płatnym zabójcą? Przerażenie pojawiło się w moich oczach, a jeśli naprawdę nim jest?

Najwidoczniej dostrzegł moją obawę i szybko wytłumaczył.

- Nie jestem nikim złym Tallie, jeśli o tym myślałaś

- Nie myślałam że jesteś kimś złym Zayn, ale skąd mam wiedzieć czy mam się obawiać czy nie, jesteś taki tajemniczy.

- Kto ukrywa swą tajemnicę, ten ma skarb w rękach – po tych słowach poczułam się dziwnie, boże on jest taki skomplikowany.

- Jesteś poetą czy co? - zapytałam drwiąco

- Nie Tallie, po prostu te słowa to najprawdziwsza prawda – powiedział z uczuciem, tak jakby to zdanie miało dla niego bardzo wielkie znaczenie

Nie wiedziałam co mu więcej powiedzieć, po prostu przysunęłam się do drzwi i pociągnęłam za klamkę. Zostałam jednak przez niego powstrzymana, przysunął mnie do siebie i odgarniając moje włosy zbliżył usta do mojego ucha.

- Czasem lepiej wszystkiego nie wiedzieć Natallie – wyszeptał.

Nie rozumiem dlaczego użył mojego pełnego imienia.Teraz to już kompletnie się pogubiłam, gość mnie uspokaja mówiąc, że nie jest nikim złym, a potem mówi takie coś. Daje sprzeczne sygnały. Chciałam wejść do domu, ale Katy na pewno zaczęłaby przesłuchanie, a ja nie miałam na to ochoty. Popatrzyłam ukradkiem na Zayna i zdałam sobie sprawę, że wolałam jednak miliony pytań mojej współlokatorki, niż kilka słów z ust Zayna. Szybko weszłam więc do mieszkania, nawet nie spoglądając w stronę " pana tajemniczego ".

Katy stała przy progu i przywitała mnie srogą miną. Podsłuchiwała? Mam nadzieję że nie.

- Co to kurwa ma znaczyć Tallie, zapomniałaś już o tym że masz chłopaka?

- Nie Katy, nie zapomniałam

- To czemu spotykasz się za jego plecami z jakimś gościem? Nie będę ukrywała jest przystojny, no ale wiesz Tallie, tak się nie robi! - tak coś czułam że Zayn jej się spodobał

- Przecież wiem Katy, nigdy bym go nie zdradziła. To tylko kandydat na zastępstwo Briana w naszym zespole – głupie i nieprzemyślane kłamstwo

- Serio? Brian odchodzi? Dziwne, nic mi nie mówił... - nie uwierzyła mi

- Katy nie mam teraz czasu, jestem zmęczona, a zaraz mam kolejny koncert, później pogadamy.

Poszłam do łazienki, żeby wziąć prysznic przed koncertem. Moje myśli chyba po raz pierwszy od bardzo dawna nie powędrowały w stroną Zayna. Myślałam o mojej rodzinie, strasznie tęskniłam za mamą. Moje myśli skupiły się także na Stevenie, moim chłopaku. Tak bardzo za nim tęskniłam.

Wyszłam z łazienki, nie jestem pewna ile tam siedziałam, długo rozmyślałam. Ruszyłam w stronę drzwi, wyszłam z budynku, w którym znajdowało się moje mieszkanie. Pogoda na zewnątrz była naprawdę świeża i przyjemna, więc postanowiłam pójść pieszo w miejsce ,w którym miał się odbyć mój koncert. Nie miałam zbyt dużo drogi, ponieważ miał on się odbyć w pobliskim barze.

Znalazłam się w nim bardzo szybko, zaczęłam się przygotowywać do śpiewania. Usłyszałam czyjeś kroki, ale nie chciałam się odwracać, tak właściwie to nie wiem dlaczego nie chciałam tego zrobić.

- Hej Tallie – usłyszałam znajomy głos

- O, hej – to był Brian, chłopak który rzekomo odchodzi z naszego zespołu

- Wychodzimy na scenę, chodź – zawołał

Ruszyłam za nim, po chwili stałam już na scenie przed mikrofonem i skupiona na śpiewaniu przestałam myśleć o czymkolwiek. Rozejrzałam się po sali, widzowie mieli podobny wyraz twarzy co ostatnio, miałam wielką nadzieję że im się podoba. Spojrzałam w róg widowni i ujrzałam znajome oczy, wpatrujące się we mnie z dziwnym wyrazem twarzy. Serce zaczęło mi walić, o cholera – to Zayn.