Rozdział 4

Staliśmy przed drzwiami mojego mieszkania. Musiałam mu wyznać prawdę, nie mogłam przecież go oszukiwać. W mojej głowie ułożyłam sobie całą moją wypowiedź, słowo w słowo i zaczęłam tłumaczyć.

- Zayn, nie wiem jak to powiedzieć. Nie wiem co było celem naszego dzisiejszego spotkania, w ogóle nic z tego nie rozumiem. Po prostu muszę ci coś powiedzieć, coś naprawdę ważnego...

- Tallie – przerwał mi – wiem że masz chłopaka – wytrzeszczyłam oczy ze zdziwienia, niby skąd on o tym wie? - co więcej, nie przeszkadza mi to.

- Co? - moje oczy otworzyły się jeszcze szerzej – jak to ci nie przeszkadza?

- Po prostu mi nie przeszkadza, wiem że wkrótce ten chłopak już nie będzie stał na naszej drodze. Jesteś mądrą dziewczyną.

Nic nie odpowiedziałam, nie wiedziałam co zrobić i jeszcze to ostatnie zdanie " jesteś mądrą dziewczyną ", co to w ogóle znaczy? Skąd on może wiedzieć jaką ja jestem dziewczyną, nie zna mnie...

- Zayn, powiem szczerze nie rozumiem cię, ani teraz ani nigdy cię nie rozumiem – zaczęłam pewnie – Nic o tobie nie wiem...

- Dobrze Tallie, to co chcesz wiedzieć? - zapytał z uśmiechem

- Na początek może nazwisko by się przydało – chciałam być przygotowana, na rozmowę z Katy, która z pewnością czekała mnie w mieszkaniu.

- Malik – powiedział bez uczuć

- A gdzie pracujesz?

- Tego niestety nie mogę ci powiedzieć Tallie – czemu? Co jesteś płatnym zabójcą? Przerażenie pojawiło się w moich oczach, a jeśli naprawdę nim jest?

Najwidoczniej dostrzegł moją obawę i szybko wytłumaczył.

- Nie jestem nikim złym Tallie, jeśli o tym myślałaś

- Nie myślałam że jesteś kimś złym Zayn, ale skąd mam wiedzieć czy mam się obawiać czy nie, jesteś taki tajemniczy.

- Kto ukrywa swą tajemnicę, ten ma skarb w rękach – po tych słowach poczułam się dziwnie, boże on jest taki skomplikowany.

- Jesteś poetą czy co? - zapytałam drwiąco

- Nie Tallie, po prostu te słowa to najprawdziwsza prawda – powiedział z uczuciem, tak jakby to zdanie miało dla niego bardzo wielkie znaczenie

Nie wiedziałam co mu więcej powiedzieć, po prostu przysunęłam się do drzwi i pociągnęłam za klamkę. Zostałam jednak przez niego powstrzymana, przysunął mnie do siebie i odgarniając moje włosy zbliżył usta do mojego ucha.

- Czasem lepiej wszystkiego nie wiedzieć Natallie – wyszeptał.

Nie rozumiem dlaczego użył mojego pełnego imienia.Teraz to już kompletnie się pogubiłam, gość mnie uspokaja mówiąc, że nie jest nikim złym, a potem mówi takie coś. Daje sprzeczne sygnały. Chciałam wejść do domu, ale Katy na pewno zaczęłaby przesłuchanie, a ja nie miałam na to ochoty. Popatrzyłam ukradkiem na Zayna i zdałam sobie sprawę, że wolałam jednak miliony pytań mojej współlokatorki, niż kilka słów z ust Zayna. Szybko weszłam więc do mieszkania, nawet nie spoglądając w stronę " pana tajemniczego ".

Katy stała przy progu i przywitała mnie srogą miną. Podsłuchiwała? Mam nadzieję że nie.

- Co to kurwa ma znaczyć Tallie, zapomniałaś już o tym że masz chłopaka?

- Nie Katy, nie zapomniałam

- To czemu spotykasz się za jego plecami z jakimś gościem? Nie będę ukrywała jest przystojny, no ale wiesz Tallie, tak się nie robi! - tak coś czułam że Zayn jej się spodobał

- Przecież wiem Katy, nigdy bym go nie zdradziła. To tylko kandydat na zastępstwo Briana w naszym zespole – głupie i nieprzemyślane kłamstwo

- Serio? Brian odchodzi? Dziwne, nic mi nie mówił... - nie uwierzyła mi

- Katy nie mam teraz czasu, jestem zmęczona, a zaraz mam kolejny koncert, później pogadamy.

Poszłam do łazienki, żeby wziąć prysznic przed koncertem. Moje myśli chyba po raz pierwszy od bardzo dawna nie powędrowały w stroną Zayna. Myślałam o mojej rodzinie, strasznie tęskniłam za mamą. Moje myśli skupiły się także na Stevenie, moim chłopaku. Tak bardzo za nim tęskniłam.

Wyszłam z łazienki, nie jestem pewna ile tam siedziałam, długo rozmyślałam. Ruszyłam w stronę drzwi, wyszłam z budynku, w którym znajdowało się moje mieszkanie. Pogoda na zewnątrz była naprawdę świeża i przyjemna, więc postanowiłam pójść pieszo w miejsce ,w którym miał się odbyć mój koncert. Nie miałam zbyt dużo drogi, ponieważ miał on się odbyć w pobliskim barze.

Znalazłam się w nim bardzo szybko, zaczęłam się przygotowywać do śpiewania. Usłyszałam czyjeś kroki, ale nie chciałam się odwracać, tak właściwie to nie wiem dlaczego nie chciałam tego zrobić.

- Hej Tallie – usłyszałam znajomy głos

- O, hej – to był Brian, chłopak który rzekomo odchodzi z naszego zespołu

- Wychodzimy na scenę, chodź – zawołał

Ruszyłam za nim, po chwili stałam już na scenie przed mikrofonem i skupiona na śpiewaniu przestałam myśleć o czymkolwiek. Rozejrzałam się po sali, widzowie mieli podobny wyraz twarzy co ostatnio, miałam wielką nadzieję że im się podoba. Spojrzałam w róg widowni i ujrzałam znajome oczy, wpatrujące się we mnie z dziwnym wyrazem twarzy. Serce zaczęło mi walić, o cholera – to Zayn.