Rozdział 8

Siedziałam na łóżku wpatrzona w wyświetlacz telefonu, nie dowierzając co Zayn mi przed chwilą napisał. Przecież ja planowałam spławienie go w myślach, tylko ja wiem o czym myślę. Chyba że jestem w jakimś filmie Science Fiction i Zayn jako główny bohater opanował umiejętność czytania w myślach. Ale to było raczej niemożliwe. Bałam się go, z każdą chwilą coraz bardziej, ale nie miałam wyboru. Zgodziłam się na ten taniec, więc musiałam iść. Choćby to było straszliwie upokarzające, zrobię to. Poszłam się przebrać do łazienki. Ubrałam się w czarne szorty i luźny top, włosy rozczesałam i pozostawiłam rozpuszczone. Nie miałam zamiaru brać tej cholernej bielizny ani sukienek za niebotyczną cenę. Wyszłam z domu i zaczęłam zmierzać w stroną mieszkania Zayna. Było już naprawdę ciemno i trochę przerażająco. Usłyszałam klakson czyjegoś auta, odwróciłam się, za kierownicą ujrzałam GO. Wyglądał perfekcyjnie jak zwykle, włosy miał w nieładzie, to wyglądało tak cholernie seksownie. Patrzył na mnie tymi swoimi cudownymi oczami z uśmiechem na twarzy.

- Witaj Tallie, widzę że bardzo niegrzeczna z ciebie dziewczynka – przywitał mnie tymi jakże dziwnymi słowami.

- Co?! - zapytałam zdezorientowana

- Nie założyłaś sukienki ode mnie – powiedział spokojnym tonem

- Tak Zayn nie założyłam i jeśli chcesz wiedzieć bielizny od ciebie też nie założyłam.

- No cóż, będziesz zmuszona tańczyć nago – powiedział niestety bardzo poważnym tonem, wcale nie żartował.

Popatrzyłam na niego dziwnym wzrokiem, nic nie mówiąc, ale bałam się że naprawdę będę musiała tak tańczyć. Wsiadłam do jego auta, mając nadzieję że i ta podróż przebiegnie w ciszy. Myliłam się.

- Nie spodziewałem się tego po tobie – zaczął mówić a ja nie miałam pojęcia o co chodzi – jesteś zupełnie inna niż wszystkie.

- Lubisz powtarzać te słowa, prawda? - zapytałam pogardą

Nie odpowiedział ani słowem, szybko zmienił temat.

- Wiesz Tallie, ja nie pracuję – powiedział cichymi poważnym głosem

- Dlaczego mi to teraz mówisz? - zapytałam nie ukrywając zdziwienia. Przecież nie pytałam go o to teraz

- Bo pytałaś się mnie jakiś czas temu, czasem człowiek nie chce być już taki tajemniczy.

Tak, wreszcie zaczął gadać. Może odpowie mi w końcu na moje pozostałe pytania, ale zaraz, on nie pracuje? To skąd niby ma tyle kasy?

- Zayn, nie chce zabrzmieć chamsko, ale skąd masz tyle kasy skoro jesteś bezrobotny? - zapytałam z pewnością siebie w głosie.

- Dostałem spadek po moim ojcu milionerze – jak cudownie, że wreszcie zaczął ze mną rozmawiać. Nie ma już tych głupich, bezsensownych tajemnic. Świetnie nam się rozmawiało, prawie zapomniałam o tym że muszę dla niego zatańczyć. Prawie, bo właśnie sobie o tym przypomniałam.

Byliśmy na miejscu, w wielkim mieszkaniu Zayna, syna milionera. Jak cudownie było coś o nim wiedzieć. Zayn zaprowadził mnie do salonu, sam wszedł do jakiegoś pomieszczenia. Zapewne był to jego pokój. Miałam chwilę czasu dla siebie, więc znów pochłonęły mnie myśli o tym, co ja tu w ogóle robię... Nigdy przed nikim nie tańczyłam, szczególnie przed gościem którego poznałam kilka dni temu. Zayn wyszedł z pomieszczenia, do którego wcześniej wszedł.

- Jesteś gotowa maleńka? - zapytał z seksownym uśmieszkiem na twarzy

Pokręciłam głową na tak i poczułam jak spinają się moje mięśnie. Wcale nie chciałam iść do tego strasznego czerwonego pokoju. Tallie, nie możesz tego zrobić, nie jesteś taka – krzyczało moje sumienie. Nie miałam jednak wyjścia, musiałam to zrobić.

- Chodź ze mną – powiedział Zayn łapiąc mnie za rękę. Prowadził mnie przez kilka sekund. Po chwili byliśmy już w czerwonym pomieszczeniu z futrzastą tapetą. Zayn usiadł na wielkiej kanapie, która śmiało pomieściłaby pięciu Zaynów i czekał na mój pokaz.

Stałam na " scenie " straszliwie zestresowana. Wszystkie emocje zaczęły we mnie buzować. Wszystko co czułam, miałam ochotę w tej chwili wykrzyczeć, ale nie zrobiłam tego – zbyt bardzo bałam się bruneta mierzącego mnie wzrokiem. Stałam tak cała spięta. Widocznie Zayn zauważył mój stres i to że nie mam zamiaru tańczyć. Wstał z kanapy, ale nie był wkurzony. Wyglądał na zatroskanego, podszedł do mnie i złapał za ręce. Przysunął się do mnie. Jego twarz była niebezpiecznie blisko mojej. Jego język szybko przedostał się pomiędzy moje wargi. Byłam zszokowana tym co się przed chwilą stało, a on dalej mnie całował. Chciałam to przerwać, chociaż nie ukrywam że mi się podobało. Zayn tak cudownie całował, ale ja miałam chłopaka, a Zayn był, można powiedzieć nieznajomym. Nieznajomym zmuszającym mnie do bycia jego osobistą dziwką.

- Tallie – powiedział Zayn zadyszanym głosem, kiedy na chwilę oderwał swoje usta od moich. - Nie musisz tego robić, możemy zacząć od czegoś przyjemniejszego ...

Nie wiedziałam co miał na myśli, a może i wiedziałam. Przyparł mnie do drzwi czerwonego pomieszczenia i powtórnie zaczął całować. Bardziej zachłannie niż wtedy. Palce wplótł w moje włosy, jego ręka wylądowała na moim rozporku. Rozpiął go i zaczął powoli ściągać moje szorty. Mocno trzymałam go za tors aby nie upaść. Ciągle mnie całował, teraz w szyję. Poczułam wibracje mojego telefonu.

- Halo – powiedziałam odpychając od siebie Zayna

- Cześć skarbie, dzwonię żeby ci powiedzieć że jestem w Bradford. Czekam na ciebie w twoim mieszkaniu, mam dla ciebie niespodziankę. Mam nadzieję że wkrótce się pojawisz. - O Mój Boże to Steve, a ja jestem u NIEGO.